Cykl nosi nazwę "Kontra". Będą w nim porównywane książki lub audiobooki do adaptacji filmowych. Jak sama nazwa wskazuje cykl będzie swojego rodzaju "walką" o to, co twórcom wyszło lepiej. Wiadomo, wielu z Was sądzi, że to właśnie książka zawsze jest lepsza od filmu, jednak spotykam się niejednokrotnie z tym, że ekranizacja przerasta moje oczekiwania i tym samym wygrywa z papierowym odpowiednikiem. Dlaczego dodaję do tego audiobooki? Ponieważ dzięki Audeo było mi dane wysłuchać pierwszego z nich, a była to "Droga", Cormaca McCarthy'ego. Zaczynajmy:)








Audiobook:
Wyd.: Wydawnictwo Literackie
Lektor: Krzysztof Gosztyła
Czas trwania: 9godz. 35min.

Cała opowieść usytuowana jest w niewiadomej przyszłości. Może to być tu, zaraz, za kilka miesięcy lub lat. Świat opanowała kompletna cisza i wdzierająca się w każdy zakamarek ciemność. Powoli gasną ostatnie promyki światła, a szarość dnia codziennego nie nastraja do wędrówki. Gdzieś pośród tego, co zostało po pięknej niegdyś planecie Ojciec i Syn wędrujący ku południu, zziębnięci i okuci w łachmany, pchający wózek pełen niezbędnych rzeczy, zbieranych po zgliszczach tamtego świata. Dziecko - obraz nędzy i rozpaczy, a Ojciec - jego jedyny opiekun, również nie w lepszym stanie od tego pierwszego. Nigdzie nie ma zwierząt, nie słychać też śpiewu ptaków, wszystkie wyginęły. Gdzieniegdzie, wręcz bardzo rzadko, słychać jęki ostatnich tchnień ludzkich, a trupy i ich truchła to widok powszedni. Można się tylko domyślać jak zginęli. Może umarli z głodu, a może zostali pożarci przez kanibali, których nie brakuje. Człowiek zdziczał, stał się gorszy niż zwierzę. Cel to przetrwać i "nieść w sobie ogień".
Krzysztof Gosztyła swym zaczarowanym głosem przedstawia nam obraz rodem z horroru. Pustkowia pokryte szarym pyłem, gdzie bezsilność ludzka jest tak wielka, jak głośne jest szczękanie zębami w trzydziestostopniowym mrozie, a głód nie pozwala racjonalnie myśleć. Nie poznamy tutaj żadnych imion przedstawionych postaci, są anonimowi, tak jak anonimowy mógłby być każdy z nas, w takiej sytuacji. Myślę, że to bardzo dobry zabieg ze strony autora "Drogi", dzięki temu możemy wczuć się bardziej w daną sytuację. Warto, słuchając audiobooka zwrócić uwagę na dobre wspomnienia jakie Ojciec zachował w swojej pamięci, bo to one właśnie ocieplają nam ziąb, jaki panuje w całej historii, ale nie tylko. Jest Chłopiec...jedyna miłość, która mu pozostała.
Na swojej drodze dzielni bohaterowie napotykają wiele niebezpieczeństw, choć trafiają się też momenty, w których przerażenie ustępuje nikłym chwilom radości.
Lektor "Drogi" zbudował swym głosem krainę pełną napięcia, zgrozy i wzruszenia. Rozczulająca do granic możliwości postać chłopca to skrząca iskra w opowieści McCarthy'ego. Rzadko mogę stwierdzić, że coś jest arcydziełem. Dla mnie takim właśnie jest "Droga" i bez wahania daję jej najwyższą ocenę.


Film:
Reżyseria: John Hillcoat
Data premiery: 3 września 2009
Czas trwania:1godz. 51min.

John Hillcoat wraz z scenarzystą Joe Penhall'im podjęli się niewyobrażalnie trudnego zadania. Jak przenieść na ekran tak wspaniałe dzieło, które zostało uhonorowane Nagrodą Pulitzera? Do tego zmieścić je jedynie w niepełnych dwóch godzinach?.
Jakiś rok temu miałam sposobność obejrzeć pierwsze dwadzieścia minut filmu. Pierwsze wrażenie? "nudny, wlecze się jak flaki z olejem". Postanowiłam go wyłączyć i przejrzeć coś bardziej "pełnego akcji". Po owym roku, dzięki audiobookowi dałam mu drugą szansę i nie pożałowałam. Mogę stwierdzić uczciwie, że ekranizacja jest bardzo dobrą adaptacją książki i tym samym audiobooka. Wszystkie najważniejsze aspekty i wątki są w niej zawarte. Reżyserowi udało się przedstawić coś, co w mojej wyobraźni wyglądało podobnie, a co rzadko się udaje innym reżyserom (jeżeli chodzi o przetransportowanie treści na duży ekran).
Tego, co zgadza się z pierwowzorem nie sposób opisać. Ale nie byłoby miodu bez łyżki dziegciu. Brakowało mi rozbudowania kilku niezbędnych wątków. UWAGA LEKKI SPOILER!. Na przykład historii dziejącej się na plaży i we wnętrzu łodzi. Spotkanie z bezdomnym także było ukazane w audiobooku zgoła inaczej.KONIEC SPOILERA. Czasami odnosiłam wrażenie, że poszczególne elementy były nieco poprzestawiane, co w moich oczach okazało się lekkim minusem. Na duże brawa zasługują odtwórcy głównych ról: wspaniale wybrany na Ojca Viggo Mortensen (Aragorn z "Władcy Pierścienia"), grający Chłopca o delikatnej urodzie, Kodi Smith Mc-Phee (Owen z "Pozwól mi wejść"), oraz Charlize Theron występująca w epizodycznej roli Matki, która notabene jest dosyć ważną postacią. Dwoje pierwszych powinno dostać Oscara za to co zrobili. Płacz Chłopca w większości momentów ściska serca i wypełnia oczy łzami, a trud Ojca oraz jego zmagania z samym sobą są godne podziwu.





Podsumowanie:
Zatem co według mnie jest lepsze? Kierując się osobistymi spostrzeżeniami, a także uczuciami, które mną targały, stwierdzam, że lepszy jest audiobook. Słuchając długiej opowieści, byłam bardziej przepełniona strachem, niż jak oglądałam film. Do tego doszły inne uczucia, potęgowane przez głos Krzysztofa Gosztyła, a najważniejszym z nich była nadzieja, że mimo tak wielkich tragedii jakie wydarzyły się w całej "Drodze", jest gdzieś światełko tunelu na lepsze jutro.

Uwielbiam książki pisane przez samo życie, z drugiej strony wzbudzają we mnie najsilniejsze emocje. Z "Kato-tatą" było identycznie. Złość, wręcz wzburzenie, smutek i czarna rozpacz. Bohaterem jest autorka Halszka Opfer. Odkąd pamięta dzieciństwo było stekiem bólu i strachu przed ojcem. Zwyrodnialec molestował rodzeństwo, ale to właśnie ona była ulubienicą w jego chorych "gierkach". Halszka przyzwyczajona do bestialskich czynów, sądziła, że w innych rodzinach to normalne. Pełna obrzydzenia i sparaliżowana lękiem nie mogła nic poradzić. Co gorsze nikt nie mógł jej pomóc. Matka wiedząc o tym wszystkim pozwalała na niegodziwe praktyki, a rodzeństwo siedziało cicho. Wgłębiając się dalej w lekturę, odkrywamy świat najprawdziwszej patologii, przemoc, alkohol, gwałty, molestowanie, znęcanie się psychiczne i fizyczne. Jak małe dziecko może bronić się przed taką lawiną zła?
Mówi się, że patologia rodzi patologię. W książce nie brakuje przykładu w postaci brata Halszki, ale także starsza siostra świętą nie jest. Mała dziewczynka naznaczona piętnem z dzieciństwa nie może poradzić sobie również w późniejszym życiu. Czy jest jakieś światełko nadziei w tunelu?


"Kato-tata" bardzo mną wstrząsnął. W pewnym momencie naszła mnie dość drastyczna myśl: "Na jej miejscu dawno bym się zabiła". Nie mogłabym wytrzymać tylu cierpień jakich doświadczyła Halszka. Dla mnie jest to wręcz nie do przeżycia.

Napisałam krótko, bo o tego typu tematach nie potrafię wypowiadać się dłużej. łzy same cisną się do oczu.
Jest jeszcze druga część: "Monidło- życie po Kato-tacie", mam zamiar i tę książkę przeczytać. Już wiem, że czeka mnie następna ciężka przeprawa przez morze chusteczek.

Publikację pozostawiam bez oceny.

Narratorem opowieści jest szesnastoletnia Nelly, mieszkająca w pewnej malowniczej wiosce, we Francji. Życie dziewczyny jednak na malowniczo nie wyglądało, przynajmniej nie od dwunastego roku egzystencji. Spokojne i pełne radości dzieciństwo zmieniło się w prawdziwe piekło na ziemi. Nelly bardzo kochała swojego tatę, był wręcz dla niej Bogiem, a ona jego ulubienicą...nie bez powodu. Córka została wielokrotnie zgwałcona przez własnego ojca, który jak podejrzewała poprzez tak bestialski czyn próbował się zemścić na depresyjnej matce. Matka z kolei nafaszerowana tabletkami nasennymi nie podejrzewała niczego. Kiedy wyrodny rodzic dobierał się do najstarszej z rodzeństwa, ta spała nieprzytomna obok, w pokoju.
Historia ofiary jaką stała się Nelly znalazła swój finał we francuskiej telewizji, w programie poruszającym podobne tematy. Przed tym wydarzeniem niespełna trzynastoletnie dziecko wiele wycierpiało. Powodem były szykany, plotki, wyzwiska i wspomnienia jakimi została naznaczona do końca swoich dni. Negatywny wpływ wywarł również ośrodek, w którym musiała się znaleźć.
Sądzę, że dla takich książek nie ma odpowiedniej skali ocen. Wstrząsające i smutne koleje losu wprowadzają nas w okrutny świat chorych fantazji i niezaspokojonych potrzeb dorosłych.
Książkę polecę słowami samej autorki: "Wszystkim, którzy znają i przeżywają ten koszmar, po to, by znaleźli siłę do głośnego mówienia o swoim bólu. Kazirodztwo jest zbrodnią, która musi być ujawniona i ukarana, a milczenie pogłębia cierpienie i pozostawia całą władzę "uroczym" sadystom. Pułapkę kazirodztwa zastawiają zawsze dorośli, a wpada w nią niewinne dziecko".

Autor urodził się w Seattle 1975 roku. Jako nowelista stworzył kilka ciekawych historii, min. Zagubione opowiadające historię czternastoletniej Anny, która swoim nagannym zachowaniem doprowadziła rodziców do ostateczności, przez co wylądowała na trzy miesiące w karnym obozie dla dziewcząt, na wyspie Andros. Jak każda zbuntowana nastolatka Anna nie ma zamiaru i ochoty jechać do miejsca, w którym narzuca się zdanie innych. Dziewczyna zaciska zęby i trafia na miejsce, z którego można dopłynąć jedynie łodzią lub dolecieć helikopterem. Po zapoznaniu kilku indywidualności i opiekunów udaje się na spoczynek. Przed nią długa podróż. Celem całego przedsięwzięcia jest resocjalizacja młodych panien. Dyrektorka uważa, że długa wycieczka przez dziewiczy las, szlakiem Maruderów dobrze im zrobi. Kilka mil dalej staje się coś nieoczekiwanego. Grupa słyszy strzały. Od tej chwili Anna i kilka nowo zapoznanych buntowniczek będą walczyć o życie. W książce poruszony jest jeszcze jeden aspekt, mianowicie pedofilia. Choć nie związany za bardzo z treścią całej historii, przewija się na jej kartach we wspomnieniach Anny.

Wciągająca opowieść, mówiąca o tym, jak człowiek zachowuje się w sytuacjach zagrażających życiu i do czego jest zdolny. Prawdziwa szkoła przetrwania opisana słowami Alexa McAulay daje nam przynajmniej 2 godziny niesamowitej przygody.

Moja ocena 8/10

Mariusz Maślanka ur. 1975r., wychowanek domu dziecka, włóczący się po Polsce w późniejszym okresie swojego życia. Tak jak bohater jego książki zdał maturę eksternistycznie, i tak samo kochał rysować. Dzięki umiejętnościom jest studentem plastyki na Akademii Świętokrzyskiej.

Borys to dziesięciolatek, który trafia wraz z czwórką rodzeństwa do placówki opiekuńczej, a następnie do domu dziecka. Z początku nie traktowany ulegle przez rówieśników, z czasem odnajduje swe miejsce w nieznanym wcześniej świecie. Mimo wrażliwości na piękno jaką w sobie posiada, klnie jak szewc (co osobiście bardzo mnie raziło w oczy). W placówkach poznaje realia, których dzieci w takim wieku nie powinny znać. Przeżywa pierwsze miłości i rozstania. Jest świadkiem wielu wydarzeń, które w jakiś sposób wpływają na jego dalszy żywot. Wyjeżdżając na kolonie lub obozy poznaje świat, min. Francję. Jeżeli chodzi o Polskę jest to świat nędzy i rozpaczy. Ojciec nadużywa alkoholu, matka chce mieć święty spokój, wręcz cieszy się z nieobecności rodzeństwa.

Historia osadzona jest u schyłku lat 80 i początku 90 jest nieludzko prawdziwa. Pokusiłabym się nawet o stwierdzenie, że dzisiaj dzieją się takie same rzeczy,  o ile nie gorsze. Zastanawia mnie czy autor przemycił coś ze swojego życia do książki. Kilka faktów by się zgadzało.
Jeżeli chcecie poznać "Bidul" od środka to zapraszam do przeczytania.

Strata bliskiej osoby jest wielkim ciosem dla całej rodziny, ale nie tylko. Zmagają się z nią również wszyscy Ci, dla których zmarły był kimś ważnym.
"Anioł Johnny" ukazuje nam jedną z tych najbardziej smutnych części naszej egzystencji-śmierci.
Siedemnastoletni Johnny właśnie kończy szkołę. Wraz ze swoją ukochaną i dwojgiem znajomych wybiera się na bal. Zaraz po nim ruszają w stronę baru. Inni uczniowie przesadzają z alkoholem i zajeżdżają grupie przyjaciół drogę z przeciwnej strony. Brawurowa jazda wyrostków doprowadza do niewinnej śmierci głównego bohatera. Lubiany przez wszystkich, planujący przyszłość wraz z ukochaną Becky, radosny chłopak traci życie przez głupotę innych. Zamiast wygłaszać mowę na rozdaniu świadectw, doczekuje się jedynie przemowy pogrzebowej. Cała masa ludzi rozpacza po tak wielkiej stracie. Rodzina ledwo wytrzymuje psychicznie, zwłaszcza że zmagają się z przeszłością, w której ucierpiał młodszy brat Johnnego, Bobby. Na tym jednak historia siedemnastolatka się nie kończy. Po jakimś czasie ukazuje się swojej matce, która jest w krytycznym stanie. Od tej chwili jest ona świadkiem "cudów", które zmienią losy rodziny całkowicie. Jako Anioł Stróż próbuje odbudować ich chęć do życia, dokończyć, niedokończone sprawy i tym samym "zarobić na skrzydła"
Danielle Steel stworzyła ksiażkę, z której treścią nie jedna rodzina musiała się zmagać. Posiliłabym się nawet na stwierdzenie, że jest ona pisana przez samo życie. Cała zawartość wprost dociera do serca czytelnika. Nie brakło chwil wzruszenia, ale także smutku. Najbardziej straszne historie to te, w których ginie lub umiera naturalnie młody człowiek pełen chęci do życia. To mnie przeraża. Książka jest ziarnkiem piasku w pustyni rozpaczy, ale jakże ważnym świadectwem radzenia sobie gdy ktoś nas opuszcza na zawsze.
Prosty język jakim raczy nas Danieele Steel na 126 stronach uprzyjemnia nam chęć czytania. Dlaczego? choćby dlatego, że nie mamy tu do czynienia z przydługimi opisami miejsc. Jest to książeczka konkretna i treściwa.
Nic więcej o niej nie napiszę, po prostu przeczytajcie, bo to jedna z tych, w których podczas czytania serce ze wzruszenia podchodzi do gardła.