Tytuł: Droga Dziewiątego
Autor: Pittacus Lore
Rok wyd.: 2013 (G+J Książki)
Gatunek: Fantasy
Ilość stron: 342



Grupa Loryjczyków znów musi walczyć z przeciwnościami losu. Tym razem zostają rozdzieleni i każdy z nich wyrusza swoją drogą. Szósta udaje się w stronę Hiszpanii, by odnaleźć Numer Siódmy, jednak trafia na innego Gardę - Numer Dziesięć. Okazuje się nim mała dziewczynka, o której istnieniu mówiono wcześniej, lecz nie wiedziano czy jeszcze żyje. Tak z dziewięciu wybrańców, nagle robi się dziesięciu. Chcąc odnaleźć pozostałe numery, w tym Ósmy wyruszają na niebezpieczną wyprawę do Indii. W dotarciu do celu przeszkadzają im nie tylko Magadorczycy. Wielki udział w wydarzeniach ma rząd USA, mamiony przez obcych wieloma obietnicami. Jednoczesna narracja trzech postaci (Numerów: Cztery, Sześć i Siedem) daje możliwość zapoznania się z tym, co w danej chwili przeżywa każdy z bohaterów, w tym samym czasie. Bardzo udany zabieg potęguje napięcie, jakie towarzyszy czytelnikowi przez wszystkie rozdziały.

W odróżnieniu do "Jestem Numerem Cztery", książka jest przesycona wartką akcją. Wątek miłosny spychany jest na drugi plan, gdyż nie jest tak istotny w tej części. Wiele brawury dodaje postać Numeru Dziewięć, który wydaje się cieszyć za każdym razem, gdy napotyka wrogów. Wręcz rwie się do bitwy, w odróżnieniu od Numeru Cztery, który woli się nie "wystawiać" na pierwszy plan. Głównym celem grupy jest znalezienie wodza Magadorczyków - Sekrakusa Ra, zgładzenie go raz na zawsze oraz powrót na Lorien. Cel ten okazuje się niezwykle trudnym do zrealizowania. Po pierwsze by to osiągnąć, grupa musi się na nowo połączyć, a to również do łatwych zadań należeć nie będzie.

Przyznam się, że nie czytałam poprzednich części, jedynie kilka recenzji "Jestem Numerem Cztery". Mimo to szybko odnalazłam się w całej historii "Drogi Dziewiątego" i zaciekawiła mnie od samego początku. Mam ochotę przeczytać wszystkie tomy.  Zróżnicowane charaktery każdej z postaci bardzo wzbogaciły całą historię. Każda z nich jest wyrazista, i każda ma w sobie coś wyjątkowego. Osobiście, najbardziej polubiłam nieokiełznany temperament Dziewiątego i pewność siebie Ósmego.

Myślę, że każdy fan fantasy znajdzie w książce coś dla siebie, zarówno piękne opisy krajobrazów jak i bitwę dobra ze złem pełną magicznych artefaktów, a także niezwykłych mocy, które po cichu każdy z Nas chciałby posiadać.

Tytuł: Mroczny dar, Podwodny świat
Autor: Kat Falls
Rok wyd.: 2012
Gatunek: Paranormal Romance, Przygodowe, Fantasy, Dla młodzieży
Ilość stron: 295

"Kat Falls przedstawia niesamowity świat niebezpiecznej głębi, w której walka o przetrwanie wymaga nadludzkiej siły."


Ileż to już książek czytaliśmy, w których zawarte były różne wizje przyszłości. Ukazywano nam obrazu wszelakiego rodzaju, od życia w podziemiach, po świat opanowany przez roboty. Kat Falls postanowiła przedstawić nam nieco inną wizję, życia pod wodą. Opowieść osadzona jest w realiach niedalekiej przyszłości. Gdy większa część kuli ziemskiej zostaje zalana, garść ludzi z lądu postanawia stworzyć podwodną kolonię. Żyją na 40 hektarowych ziemiach, w domach przypominających ogromne, morskie stworzenia, a otoczka z bąbelków tworzy swego rodzaju ochronę przed głębią oceanu.

Pewnego dnia piętnastoletni Tay przeszukuje wrak statku, widzi w nim mnóstwo krwi. Jego przerażenie wzrasta wraz z usłyszeniem tajemniczych kroków. Okazuje się, że nie jest w środku sam. Tajemniczą postacią okazuje się jego rówieśnica Gemma, która przybyła na dno oceanu w poszukiwaniu zaginionego brata Richarda. Podczas udzielania pomocy dziewczynie w poszukiwaniach, Tay dowiaduje się, że podwodnej kolonii zagraża niebezpieczeństwo, na własną rękę postanawia ratować dobytek nie tylko własnej rodziny, ale i innych kolonistów. Walka o przeżycie w pięknym świecie stworzonym przez Kat Falls będzie wymagała wielkiej odwagi oraz "przekroczenia granic brutalnej rzeczywistości".

To co najbardziej przykuło moją uwagę podczas czytania, to opisy morskich głębin, które Falls ujęła w nader bajeczny sposób. Ilość kolorów, a także gatunków przeróżnych ryb i stworzeń wprost poraża, czasami ma się wrażenie, że wolałoby się mieszkać w toniach wody, odkrywać nieodkryte i zagłębiać się w co raz to nowe rejony, w celu przeżycia ciekawej przygody.
Mimo, że niektórzy uważają tę książkę za banalną, dla mnie była ciekawą odskocznią od ciężkiej literatury faktu. Nie zgodzę się również z opiniami, że wszystkie postacie nakreślone przez autorkę są banalne i nie da się żadnej z nich polubić. Ja polubiłam głównego bohatera i nie jest dla mnie banalnym dzieciakiem. Jest w nim coś wyjątkowego, co wzbudziło we mnie sympatię. Niemniej jednak książka posiada pewien powielany schemat i niestety jest w jakiś sposób przewidywalna, co według mnie jest dużym jej minusem. Podsumowując, fantasy dla młodzieży lubiącej paranormalne wojaże.

Dawno nie było recenzji żadnego filmu. Ostatnio oglądam ich mnóstwo, a najbardziej wkręciłam się w serial "Czysta Krew", do tego stopnia, że śnią mi się różne głupie rzeczy. Typu: Jestem wampirem i nie mogę wyjść na słońce haha. Też tak macie?, że śni Wam się coś, co wcześniej oglądaliście przed snem? Lekko denerwujące.

Ok nie przedłużając, filmem który chciałabym na ten dzień polecić jest "Inwazja:Bitwa o Los Angeles". Opowiada losy kilku komandosów, którzy muszą odepchnąć atak wielkiej grupy istot pozaziemskich.

Kolejna część Harrego, i kolejna satysfakcja po przeczytaniu książki. Może nie jest to moja ulubiona część ( jak na tę chwilę "Czara Ognia" okazują się najlepsza), ale zapoznałam się z nią, z prędkością światła.Tak samo z resztą jak, z jej poprzedniczkami.
Interesuję mnie fenomen książek Rowling, jej niesłychanie obszerna wyobraźnia oraz fascynacja Harrym Potterem wśród tak wielu czytelników. Chyba nie wybaczyłabym sobie, gdybym trwała w mylnym postanowieniu, jakoby książki Rowling były dla głupców. Jak wiemy całą historię owego ewenementu interesują się zarówno młodzi jak i starsi miłośnicy fantasy.
"Harry Potter i Zakon Feniksa" przygotowuje czytelnika na przyszłą walkę z siłami ciemności. To co działo się dotychczas w życiu Harrego, to dopiero przedsmak. Lord Voldemort nabiera sił, czego skutkiem są nasilające się bóle głowy u Pottera.
Już na samym początku młody czarodziej walczy z dementorami broniąc znienawidzonego "Dudziaczka". Przez ten incydent niemalże zostaje wyrzucony z Hogwartu, jak mogliśmy się doczytać w poprzednich tomach panuje zakaz używania czarów poza szkołą, a tym bardziej w obecności mugola.
Adept w późniejszym czasie poznaje stowarzyszenie założone przez samego Dumbledore'a, czyli tytułowy Zakon Feniksa, do którego należą aurorzy, w tym np. Syriusz Black. Wszyscy przygotowują się do walki z Czarnym Panem i obrony Harrego za wszelką cenę.
Przez cały rok szkolny dyrektor szkoły unika głównego bohatera jak ognia. Harry zaczyna czuć się osamotniony, pragnie wrócić do domu ojca chrzestnego i zamieszkać razem z nim. Niestety coś lub ktoś bardzo pokrzyżuje jego plany.


Bardzo, bardzo, nie wyobrażalnie bardzo denerwującą postacią w powieści jest Prof. Umbridge. Nie dziwię się, że nikt w szkole za nią nie przepadał, włącznie z nauczycielami. Jest kobietą nadmiernie irytującą, zołzowatą z przyklejonym do twarzy ropuszym uśmiechem. Ciągłe "uhm,uhm" w realnym świecie nie jedną osobę doprowadziłoby do szału. Przez długą chwilę Umbridge grała mi na nerwach.
Odwrotną postacią, pozytywnie przeze mnie odebraną jest Luna Lovegood. Odrealniona, żyjąca we własnym świecie, tajemnicza w swej lekkości.
"Zakon Feniksa" nie jest już tak sielankowy jak poprzednie tomy. Akcja szybko się rozwija, mimo że dużą część zajmowała postać Umbridge (wychodzi dosłownie z książki), której zakazy były wręcz żałosne.
Najbardziej zdenerwowała mnie oczywiście śmierć Syriusza, chyba jak większą część z nas...
Już zabrałam się za następną lekturę, więc recenzja "Księcia Półkrwi" niedługo.

Tytuł: Harry Potter I Czara Ognia
Autor: J. K. Rowling